بسم رب الشهدایی که نور چراغ هدایتند

 مدتی بود در دانشگاه و مخصوصا در جمع ( به قول خودمون ) بچه بسیجی ها  رخوتی ایجاد شده بود ،

مخصوصا برنامه ی  زیارت عاشورایی که هر هفته ها دوشنبه از زمان تدفین شهدا  برگزار می شد  به نظر می رسید  دیگه شور قبلا  رو نداره T با  اینکه 8 سال از برگزاریش می گذره ، ولی به نظر می رسه دچار یکنواختی شده

 تصمیم گرفتیم با کمک شهدای گمنام  و مخصوصا شهدای دانشگاهمون و با کمک سیره شهدا برنامه ای  رو اقتباس کنیم و سعی در برگزاریش  داشته باشیم ، که هم تاثیر گذار باشه هم بتونه جو دانشگاه روعوض کنه ، یاد خاطرات دوستان از داییی محمد علی افتادم بی درنگ  برنامه ی دعای عهد را  با  مسئول  بسیج دانشگاه  درمیون گذاشتم  و با ذکر این مساله که اگر شما هم کمک نکنید ما خودمون این برنامه  رو  برگزار می کنیم ، جدیت خودمون رو نشون دادم .

الحمدلله بعد از موافقت شوررای به اصطلاح فرهنگی دانشگاه ، ما دست به کار شدیم . یه تیم سه نفره هر روز صبح از 1/29 /88 تا 6/ 3 /88  شروع کردیم 7:30 صبح شروع می کردیم به آماده سازی وسایل ولوازم ،و 7:40 دعا رو شروع می کردیم

 می دونم اگه نظر داییی و راهنمایی هاشون نبود این برنامه رونق  نمی گرفت آخه تو خاطرات دوستاشون داریم که هر روز بعد از نماز دعای عهد امام زمان (عج ) را زمزمه می کردند و همیشه تاکید زیادی روی بخش « والمستشهدین بن یدیه  »  داشتند آخه اگر نظر خود شهدا نبود برنامه با این رونق هیچ وقت به این شکل شروع ،ادامه و پایان پیدا نمی کرد مخصوصا بخش هایی از برنامه خیلی تاثیر  گذار بود بخش دلنوشته هایت را به آقا بگو ...  یا یک عاشقانه ی عاشقانه  خیلی بخش های  جالبی بودن که انشاء الله شرح مبسوطش رو گزارش می دم  ولی کمک 8 شهید گمنام  دانشگاه مون و نظر خاصه ی داییی محمد علی رو احساس می کردم  مخصوصا برای اختتامیه که تصمیم گرفتیم در شب جمعه  ی آخر ،  برنامه ی دعای کمیل بگیریم ،  جمعیت فوق العاد ه بود و کارهای ما  هم  طبق معمول دیر شده بود  ولی به همه ی  یاری خود آقا وکمک شهدا به  همه ی کارها سر وقت  رسیدیم   .

می خواستم بگم در همه ی کار ها از ابتدا برای ایده ، طرح مسئله ، اجرا واختتامیه  با ما بودند وحضورشون رو احساس کردیم

پندار ما این است كه ما ماندهایم و شهدا رفتهاند، اما حقیقت آن است كه زمان ما را با خود برده است و شهدا مانده اند..

 التماس دعا